Herken je dat? Het gevoel hebben totaal uitgeblust te zijn en alleen maar uitgezakt op de bank te willen hangen.

Dat overkwam mij gisteren. Einde van de week en totaal op. Eigenlijk wel vreemd want ik ben net pas weer terug van vakantie.

Voor mijn gevoel had ik deze week niets bijzonders gedaan en was ik ook niet extreem druk geweest.
Totdat ik eens naging wat er afgelopen week op het programma heeft gestaan. Alle details zal ik jullie besparen, maar het was toch wel een aardig lijstje.

Een paar dingen die voorbij kwamen: 5 trainingen gegeven deze week, waaronder 2 nieuwe Start to Run groepen en Runningtherapie bij Altrecht, 4 avonden van huis, letterlijk (een gedeelte van) het dak van ons huis, 2 dagen heel vroeg opstaan, een aantal ontmoetingen met nieuwe mensen, nieuwe kennis opgedaan……..
Stuk voor stuk allemaal dingen die ik leuk vind om te doen en waar ik, normaal gesproken, energie van krijg. Dat moet ik dan toch gewoon kunnen en hoezo belastend. Achteraf misschien allemaal samen in een week met een aantal dagen met meerdere afspraken op één dag, toch net iets teveel van het goede.

Er waren weinig rustmomenten, maar gelukkig wel momenten van zelfreflectie. Deze plan ik tegenwoordig bewust in, want als ik iets geleerd heb en ervaren heb de afgelopen tijd is dat dit mij helpt om in contact te blijven met mezelf en bewuste keuzes te maken. Maar nog steeds stap ik soms, door mijn enthousiasme, met volle overtuiging in mijn eigen valkuilen. Dan is het fijn om iemand te hebben die je een spiegel voorhoudt en op de rem trapt. Dat is nodig en soms confronterend, maar ook fijn.

Nu tijdelijk even uitgeblust! Daarom dit weekend gas terug en vooral lekker naar buiten frisse lucht snuiven. Dan ben ik maandag weer opgeladen en kan ik weer met nieuwe energie aan de slag. En ik blijf vooral oefenen met het leren herkennen van mijn valkuilen.

En zoals mijn leraar mij iedere keer zegt: Kijk je draken aan, maar bevecht ze niet. Dan worden ze na verloop van tijd makker.